Sachcast

20 days back, I set a goal to write an article a day and share it with readers. It was with the thought that sharing would also confirm the commitment from my side. It helped. Next day till noon while I had not been able to write a single word, some people pinged saying that they were waiting for the article. It was enough to trigger the process. After completing the write up it occurred to me that I could do more. I could have more goals which I could share and turn it into a larger social experiment. The additional goals were removing excessive sugar intake, doing 100 suryanamaskars at one time and meditation. The response from the readers and people around was beyond all my expectations. The writing was done on mixed subjects. Some of the subjects were based on my own field of work i.e. agriculture and farming, but in this interlinked world, I think these subjects are of concern to everybody. Before doing this as a challenge, most of the subjects were in my head and I had not deal...

२० दिवसांपुर्वी मी एक लक्ष्य निश्चित केले होते की मी दररोज एक लेख लिहीन व वाचकांसोबत शेअर करेन. हे शेअर करण्याचा उद्देश हा होता कि त्यानिमीत्ताने माझा हा संकल्प दृढ होईल. दुसऱ्या दिवशी दुपारपर्यंत मी एकही शब्द लिहिला नव्हता आणि काही लोकांनी मेसेज पाठवले होते की ते माझ्या लेखाची वाट पहात आहेत. त्यामुळे लेख लिहिण्याच्या प्रक्रियेला चालना मिळाली. पहिला लेख लिहिल्यानंतर माझ्या असं लक्षात आलं की मी अजून काही साध्य करू शकतो, ते लोकांबरोबर शेअर करू शकतो आणि ह्या सर्वांचे एका सामाजिक प्रयोगात रुपांतर करू शकतो. आहारातील साखर कमी करणे, १०० सुर्यनमस्कार घालण्याची क्षमता विकसित करणे आणि मेडिटेशन करणे असे तीन अधिकचे संकल्प निश्चित केले. वाचकांकडून आणि आजुबाजूच्या लोकांकडून मिळालेला प्रतिसाद माझ्या अपेक्षेपेक्षा बराच जास्त होता. माझे बरंचसं लेखन विविध विषयांवर झालं. बरेच लेख माझ्या कामाच्या कृषि, शेतकरी ह्या विषयांवर होते पण ह्या एकमेकांशी जोडलेल्या जगात मला वाटतं ह्या विषयांशी प्रत्येकाचा संबंध दुरान्वये तरी येतोच. हे चॅलेंजच्या स्वरूपात लेखन करण्याआधी काही विषय माझ्या डोक्यात घोळत होते पण त्यावर...

One advantage of hopping from one job to the other is that it allows you to learn from different organisations and the bosses they have for you. I have worked with one organisation which was more focused on processes. They had a firm belief that you just set up processes and systems and follow them thoroughly, results take care of themselves. The other organisation I worked at believed in achieving results in whatever way possible. There were very few established processes when it came to working towards those results. The employees of both the organisations used to take stress either from processes or from expected results. In the first organisations where focus was on processes there was always a chance to lose the vision of results. Engulfed in working as per the rules, people could do very little when result expectations changed. The organisation offered little flexibility and sometimes one had to work dumbly by following the orders. The other organisation which focused on result...

नोकऱ्या बदलण्याचा एक फायदा म्हणजे तुम्हाला वेगवेगळ्या संस्थांमधून आणि तिथे असलेल्या बॉसकडून शिकायला मिळतं. मी नोकरी केलेल्या एका संस्थेमध्ये प्रक्रीयांवर भर दिला जायचा. त्यांचा असा ठाम विश्वास होता की जर प्रक्रीया आणि व्यवस्था निर्माण केल्या आणि त्यांचे काटेकोरपणे पालन केले तर परिणाम मिळतातच. मी काम करत असलेल्या दुसऱ्या एका संस्थेमध्ये कुठल्याही मार्गाने परिणाम मिळवण्यावर भर असायचा. असे परिणाम प्राप्त करण्यासाठी व्यवस्था मात्र विकसित केल्या नव्हत्या. दोन्ही संस्थांमधल्या कर्मचाऱ्यांवर ह्या व्यवस्थांचा किंवा अपेक्षित परिणामांचा ताण येत होता. पहिल्या संस्थेमध्ये जिथे प्रक्रीयांवर भर होता तिथे परिणाम दृष्टीपथात न राहण्याचा संभव असे. नियमबध्द पध्दतीने वागताना, जर आवश्यक अपेक्षित परिणाम बदलले तर त्यांना साध्य करण्यासाठी लोकांकडे फार कमी पर्याय असत. संस्थात्मक पातळीवर खुप कमी लवचिकता होती आणि बऱ्याचवेळा मठ्ठ पध्दतीने आदेश पाळण्यापलिकडे लोक काही करू शकत नसत. दुसऱ्या संस्थेमध्ये जिथे परिणाम महत्वाचे होते तिथे बऱ्याचवेळा असे लक्ष्य निश्चित केले जात असे कि ते साध्य करताना संस्थेमधल्या प्रक्रीय...

While remaining at home in the current time, the families who have enough financial security are busy cooking. The WhatApp statuses are recently full with food photos. Kids are learning to make Chapatis. Mothers are baking cakes to cheer up everyone in the family. People have been complaining about lack of stocks of bread, biscuits, noodles and pasta in the grocery shops. Imagine while doing all that you come across an article on the internet saying that if agriculture in this world stops, the food stocks are going to last only 57 days. You get panicked. You will think of preparing for the doomsday because you have been dependent on one single grain called wheat. In fact there is one study and the article is actually there on the internet. After reading it I did not panic since my stomach was full with jackfruit. The article deals with how lands are being diverted to grow crops for making bio-fuels, meat etc. which cannot be denied but while calculating these numbers they have must h...

सध्याच्या लॉकडाऊनच्या काळात ज्या कुटंबांकडे साधारण आर्थिक सुरक्षितता आहे ते पाकसिध्दीमध्ये मग्न आहेत. व्हॉट्सअॅ्पची स्टेटस सध्या खाद्यपदार्थांच्या फोटोंनी भरलेली आहेत. मुलं पोळ्या लाटायला शिकत आहेत. त्यांच्या आया घरातल्या सगळ्यांचा मूड छान रहावा म्हणून केक बनवत आहेत. लोकांना सध्या दुकानातली संपत जाणारी बिस्किटे, नुडल, पास्ता अश्या पदार्थांच्या स्टॉकची चिंता आहे. हे सगळं करत असताना कल्पना करा की असा लेख तुमच्या वाचनात आला की जगातली शेती नष्ट झाली आहे आणि मानवजातीला फक्त ५७ दिवस पुरेल इतकेच अन्न उपलब्ध आहे. तुमची भीतीग्रस्तता वाढेल आणि कदाचित मानवी जगाच्या अंताची तयारी करू लागाल कारण तुम्ही फक्त एका धान्यावर अवलंबून आहात ते म्हणजे गहू.  आधी सांगितलेला लेख खरोखर इंटरनेटवर आहे आणि काल तो वाचताना मला काही भीतीग्रस्तता आली नाही कारण मी पोटभर फणसाचे गरे खाल्ले होते. त्या लेखामध्ये मांसउत्पादन, जैव इंधने, हवामानबदलाचे शेतीवर होणारे वाईट परिणाम ह्याबद्दल चिंता व्यक्त केली आहे. हे सर्व प्रश्न नाकारता येत नाहीत पण त्या खाद्यसुरक्षेच्या शेवटच्या दिवसांचे मापन करताना त्यांनी ज्या सांख्यिकी मा...

This is a loud thinking. Amar’s mother tongue is Kannada. He is very well versed English, Marathi, Hindi, and his ancestral language called Chitpavani. That means he can not only speak in those five languages but can also read and to some extent write in them. In the age where people from different states of India have created a rift over the languages, he is a good example how languages can be a bridge for conversations. It was interesting to learn from him how he chooses which language to use and where. He says that the choice differs from one context to the other. As part of the 21 Day Challenge, I have been writing same article in two languages. It is basically a translation but with some fine tuning so the writing suits cultural context the readers are having. English of course has a wider cultural context than Marathi. Until now I have been writing in both the languages separately and had two different broadcast lists for sharing them. Between English and Marathi readers ther...