Sachcast

जब्या रत्नागिरी बस स्टँडच्या जवळ आला असतानाच त्याचा फोन वाजला. मोटरसायकल चालवताना फोन उचलला तर आता चालणार नाही हे त्याला माहित होते कारण थोडंसंच पुढे ट्रॅफिक हवालदार असणार होते. त्याने बाईक रस्त्याच्या कडेला थांबवली. “बोल मया! अरे भो...... गेले तीन वर्षं तुला शोधतोय! मित्रांची थोडी तरी आठवन ठेव. ठान्याला ग्येलास तो मला वाटला तुला तिथंच उचलून मेंटल मध्ये टाकला” जब्या गडगडला. कित्येक वर्षांनंतर मयाशी संपर्क झाला होता. त्या दोघांना बरंच काही बोलायचं होतं. गेल्या सात आठ वर्षात कोण कुठे होतं, काय करत होतं. लॉकडाऊन आधीचं आयुष्य, नंतरचं आयुष्य, लग्न, मुलं. त्यांच्या गप्पा रंगात येऊ लागल्या होत्या.   तितक्यात एक मळकट लुगडं नेसलेली, खांद्याला तशीच मळकट, एक छोटं भोक पडलेली पिशवी लावलेली बाई जब्याच्या जवळ येऊन थांबली आणि तिने त्याला हाक मारली, “बावा!”. जब्याला वाटलं कि कोणीतरी भिकारी असेल. त्याने दुर्लक्ष करत आपल्या मित्राबरोबरच्या गप्पा तश्याच चालू ठेवल्या. “पत्या परत आला तुला माहित हाय काय? त्याने एक नशीब काढलान. हॉटेलची चांगली नोकरी गेली त्याची गोव्यातली पन हितं येऊन टपरी टाकलान. च्याय...

  माझ्या सध्या चालू असलेल्या एका कामाच्या निमीत्ताने गेल्या दोन दिवसात देशाच्या विविध भागात स्थायिक असलेल्या १३ जणांशी बोलावे लागले. त्यांच्या सद्यस्थितीबद्दल मला काहीच पुर्वकल्पना नव्हती. १३ जणांपैकी चार जण करोना पॉझिटीव्ह होते. त्यातील तिघाजणांना कोविड झाला होता. छत्तीसगड मधल्या एका माणसाला बोलता बोलता एकदम रडू कोसळले कारण काही तासांपुर्वीच त्याच्या बहिणीचे कोविड मुळे निधन झाले होते. पार दुर उत्तर प्रदेशातल्या ललितपुरमधल्या एका महिलेचे संपूर्ण कुटुंब कोविड बाधित होते आणि तिला स्वतःला बोलताना श्वास पुरत नव्हता आणि खोकल्यामुळे धड बोलता येत नव्हते. तिला एकदा ऑक्सिजन मिळाला पण परत कधी मिळेल, तिच्या नवऱ्याचं, लहान मुलांचं कसं निभावून जाईल ते तिला माहीत नव्हते. आमचे एक नातेवाईक कोविड मुळे रुग्णालयात अ‍ॅडमिट आहेत. सतत उत्साही, हसरी असलेली ही व्यक्ती फोनवर बोलताना पूर्णतः निराशेच्या गर्तेत गेल्यासारखी वाटली. करोनाची दुसरी लाट प्रचंड मोठी आहे आणि कोणीच त्यापासून सुरक्षित नाही ह्याची मुलभूत पातळीवर खोलवर जाणीव करून देणारे हे दोन दिवस होते.   इकडे रत्नागिरी जिल्ह्यातल्या एखाद्या आड...