Sachcast

I am not feeling well. My legs are hurting and my head is paining. . I am currently at my parent’s place in Vileparle. In the morning I had decided to buy that right blend of tea which is available at a certain tea shop in a busy market area in South Mumbai. Having come all the way from 350 km after a bumpy bus journey, I don’t want to do ride in the hustling and noisy local train to that crowded Masjid Bunder area while I am enjoying the comfort of this place surrounded by trees. I move myself. The task is in my list for today and ticking on it is important. After crossing through series of heavily trafficked roads, my fast walk ends at Vileparle railway station.   I find myself running since the train to take me to the destination is just one minute away from reaching the platform. I hop on the train. It is not the rush hour but still there is no place to sit. I remain standing wiping the sweat off my face. I feel shitty for having to go through this entire journey. I remi...

जुन्या कागदपत्रांच्या फायली आवरताना एक फाईल मी हमखास न बघता आतापर्यंत ठेवून देत असे ती म्हणजे शाळेच्या प्रगतीपुस्तकांची. ते पिवळे पडलेले कागद डोळ्यासमोर नको वाटत आणि फाडून फेकूनही देववत नसत. आज ठरवलं की ते एकदा बघायचेच. त्या जुन्या शाळेच्या आठवणींना सामोरे जायचेच. एक एक प्रगतीपुस्तक बघताना त्यातले मार्क तपासून बघताना मला एक मजेशीर आलेख दिसत होता. इयत्ता सहावी पर्यंत साधारण बरे मार्क. चौथीची शिष्यवृत्ती, सहावीला बालवैज्ञानिक परीक्षेत चांगले यश वगैरे. सातवीपासून मार्कांमध्ये भरपूर घसरण. मग मधेच कुठेतरी गणित आणि इंग्रजी सारख्या असंबध्द विषयांमध्ये चांगले गुण. दहावीपर्यंत मार्कांमध्ये सर्व विषयात घसरण चालू असताना दहावीला अचानक राष्ट्रीय प्रज्ञा शोध परीक्षेच्या दुसऱ्या टप्प्यात निवड आणि संस्कृतमध्ये सर्वोच्च गुण. ह्या सगळ्यामध्ये तसं तार्किक संबंध लावणं कठीण होतं. त्या ६० मुलांच्या वर्गामध्ये शिक्षक विद्यार्थ्यांकडे वैयक्तिक लक्ष देणं कठीणच होतं. त्यातही त्यावेळी आमची पार्ले टिळक विद्यालय ही शाळा दहावीच्या गुणवत्ता यादीमध्ये आपले विद्यार्थी झळकवण्यात प्रसिद्ध होती. त्यामुळे मला वाटतं ...